یکی از آرزوی های یک انسان مومن ،آرزوی شفاعت در قیامت وورود به بهشت است..آرزویی که برخی به واسطه ارتباط بااهلبیت (علیهم السلام) ،برخی به واسطه ارتباط با علما ء وبزرگان و شهداء وبر خی با وساطت قرآن کریم ،به آن دست پیدا می کنند.شفیع شدن دیگران ،مقام بلند وشامخی است که صرفا به افراد و مسائلی داده می شود که دارای ارزش ومقامی  نزد خداوند متعال  داشته  باشند.
در روایات مسجد هم به عنوان یک عامل برای شفاعت اهالی مسجد  معرفی  شده است  که خدای متعال بواسطه ی آن  مسجدیان را به بهشت می برد واین  مساله نشان از اوج مقام این مکان مقدس می باشد وجالب آنکه خداوند متعال در این باره وعده داده است  که  همه می دانیم( ان الله لایخلف المیعاد ) و پیامبر اسلام (علیه السلام)در این باره  می فرماید:

اِنَّ اللَّهَ وَعَدَ اَنْ یَدْخُلَ الْجَنَّةَ ثَلاثَةَ نُفُورٍ بِغَیْرِ حِسابٍ وَ یَشْفَعَ کُلَّ واحِدٍ مِنْهُمْ فى ثَمانینَ اَلْفاً،اَلْمُوذِّنُ وَ الْاِمامُ، وَ رَجُلٌ یَتَوَضَّأُ ثُمَّ یَدْخُلُ الْمَسْجِدَ فَیْصَّلى فِى الْجَماعَةٍ؛

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: همانا خداوند به سه کس وعده داده، بدون حساب وارد بهشت شوند، و هریک هشتاد هزار نفر را شفاعت کنند:

1. مؤذن.

2. امام جماعت.

3. کسى که وضو بگیرد، سپس به مسجد رفته و نماز را به جماعت به بخواند.  

(مستدرک الوسائل ج1ص488)