عدم خلوص
اخلاص یعنی انسان به غیر از خدا عبادت نکند ونماز که ستون این عبادات است ،باید خالصانه  وفقط برای رضای پرودگار باشد.لذا نمازی که برای حفظ ظاهریا نشان دادن ایمان یا مقاصد دیگر خوانده می شود هیچ اثری ندارد وگاهی باعث خسران فرد می شود.
در این باره ازامیر المومنین (علیه السلام) نقل شده است که فرمودند:
همانا دو نفر از امت من به نماز می ایستند و رکوع و سجودشان یکی است و حال آنکه مابین آنها مثل مابین زمین و آسمان »( بحار الانوار ، ج 81 ص 2)
مقصود حضرت  این است که علی رغم ظاهر شبیه هم ،اما باطن نماز این دو فرد تفاوتی به اندازه زمین تا آسمان دارد واین فاصله همان خلوصی است که  باعث می شود فرد آسمانی شود یا درزمین بماند.
بنابراین نمازی که خالصانه نباشد ،یک بی آبرویی برای انسان در دنیا وآخرت می شود  ومثل آن  شخصی است که برای سگ سیاهی در مسجد ،نمازش را طول می داد.