تکبر وخود بزرگ بینی از خصلت هایی است که در دوره جوانی ،شدت پیدا می کند وباعث سقوط اخلاقی وفکری فرد می شود.این خصلت در صورتی که درمان نشود عواقب مصیبت باری به همراه دارد بطوری که شیطان {به فرموده امیر مومنان علیه السلام }6000سال عبادت خدا نمود به سبب یک لحظه تکبر ورزیدن همه اعمال خود را نابود ساخت.
این مساله عاقبت خطرناک تکبر را نشان میدهد که باعث سقوط عابدی  6000هزارساله ( شیطان ) شد .

بنابراین باید راه حلی برای این درد پیدا نمود وبهترین درمانی که در روایات برای این درد وارد شده است ،نماز است.از حضرت زهرا(علیه السلام) منقول است که فرمودند:
((ففرض الله علیکم الایمان تطهیرا لکم من الشرک والصلاه تنزیها لکم عن الکبر
))

خداوند نماز را برای دوری ازتکبر واجب گردانیده است در نهج البلاغه نیز این جمله به چشم می خورد.( دلایل الامامه طبری ص32واحتجاج طبرسی ج 1 ص 97)
این روایت دقیقا به درمان قطعی تکبر اشاره دارد که فردی که در برابر پرودگار عالمیان وخداوند همه موجودات هستی  می ایستد خود را ناچیز می بیند با رکوع وسر به سجود گذاشتن به عجز در برابر او اعتراف می کند وبه این وسیله مجالی برای تکبر وخود بزرگی بینی پیدا نمی کند.
بنابراین نماز دارای خاصیت،تکبر ستیزی است که هر روز تکرار می شود.