شیوه های تبلیغی رسانه های تبشیری درایران

 


کلیساهای تلویزیونی


بر اساس شواهد تاریخی اولین  جمعیت‌های دینی که قدرت رادیو و تلویزیون را به عنوان ابزار تغییر و تحول دریافتند، سازمان‌های بنیادگرا و اونجلیستی مسیحی بودند.
دکتر حسن بشیر  در کتاب «تعامل دین و ارتباطات درباره  کارکرد رسانه ی کلیسای تلوزیونی می نویسد:
((1. تلاش برای استفاده از ظرفیت‌های طبیعی رسانه به منظور درگیر ساختن بخش بزرگ‌تری از جامعه در مسائل مذهبی که عمدتاً اجتماعی و سازمانی هستند و کارکردهای اصلی آنها اطلاع رسانی، آموزش و ارشاد است که با قالبهای خبر، سخنرانی، گفتگو، مصاحبه، پرسش و پاسخ، میزگرد، آموزش، مستند، جنگ و نمایشی، اعتقادات کاربردی مسیحیت را در پاسخ‌گویی به حقایق روز اجتماعی ارائه می‌کنند.
2.
فراهم ساختن اشکالی از تجارب عبادی که شامل مراسم رسمی عبادی کلیسا است که یا در استودیو اجرا می‌شود و یا مستقیماً از کلیسا گزارش می‌شود.
تجربة هشتاد ساله دنیای مسیحیت از به کارگیری وسایل ارتباط جمعی نوین حایز دستاوردهای مهمی در حوزة ارتباطات و دین بوده است که به برخی از نکات مربوطه براساس پژوهش‌های کتابخانه‌ای و پیمایشی انجام شده (Michael(ed.)1997)، اشاره می‌کنیم:
1.
به دنبال کاهش حاکمیت کلیسا، سیّال شدن فرهنگ عصر حاضر و جایگزینی مراجع حکومتی به جای مراجع دینی، کلیسا به مقتضیات جدید عرضه دین توجه نمود و با جدیّت به صنایع فرهنگی و بهره‌مندی از تخصص‌ها و مهارت‌های لازم رسانه‌ای روی آورد، اما حساسیّت نسبت به واکنش‌های منفی احتمالی در جامعه سبب گردید تا به نوعی تقلیل‌گرایی روی آورد و ارزش‌های انسانی را به عنوان محور مشترک کار رسانه و دین قرار داده و حقانیّت خواسته‌های غیردینی مردم در یک جامعة متکثر را به عنوان یک اصل بپذیرد.
2.
پیام‌آفرینان برنامه‌های مسیحی به طور عمده رهبران مذهبی و از روحانیون کلیساها می‌باشند.
3.
پخش مراسم عبادی و سنتی دینی و موعظه‌ای روحانیون بدون دخل و تصرف‌های برنامه‌سازی جایگاه ویژه‌ای در کلیسای الکترونیک دارد. بدین ترتیب، به کارگیری تعبیر دین تلویزیونی شده به جای تلویزیون دینی برای این تجربة مسیحی صحیح‌تر به نظر می‌رسد.
4.
مهم‌ترین معضل رسانه‌های الکترونیکی مسیحی مربوط به کارکرد سرگرمی این رسانه است. طرح تعارض ذاتی دین با سرگرمی و سقوط معنوی دین در اثر روی آوردن به قالب‌های سرگرم کننده در مقابل اعتقاد به وجود زمینه‌های بی‌شمار جذاب و زیبا در معارف دینی برای طرح مناسب آنها از جملة چالش‌های موضوع به شمار می‌آید.
5.
خصوصیات مخاطبان برنامه‌های رادیو و تلویزیون مسیحی با ویژگی‌های مسیحیان متدین انطباق بیشتری دارد تا خصوصیات عمومی بینندگان این رسانه‌ها. تجربة موجود هنوز نتوانسته است که به گونه‌ای موفق پای خود را از محدودة زندگی در جامعة کلیسایی فراتر نهاده و با طرح ایده و الگوهای نوین، علایق و نیازهای منتظران پشت دربهای دنیای کلیسا را پاسخی شایسته دهد.
6.
کلیسای الکترونیک هیچ‌گاه خود را معارض یا نافی رسانه‌های سنتی دینی با اتکاء بر ارتباطات چهره به چهره معرفی ننموده است. بلکه صاحبان تجربه رادیو و تلویزیون مسیحی استمرار ارتباطات سنتی و مستقیم را امری لازم شمرده و آن را پشتوانه و مکمّل فعالیت‌های رسانه‌ای دینی می‌دانند.))
(نقل از کتاب «تعامل دین و ارتباطات» به اهتمام دکتر حسن بشیر، ص 248 ـ 244)

 

استفاده حداکثری مسیحیت تبشیری از ظرفیت رسانه های جمعی  تا جایی رسیده است که شبکه های بعنوان کلیسا تلوزیونی !راه اندازی کردند که همانند کلیسای حقیقی مراسماتی همچون دعا ،عشای ربانی و..را انجام می دهند.

این کلیسا ها هم اکنون در قالب شبکه های تلوزیونی  محبت ،شبکه 7 وتپش ساعاتی را برای دعا ونیایش اختصاص می دهند.